Zamach stanu (1)

Kodeks karny, art. 127 § 1
„Kto, mając na celu pozbawienie niepodległości, oderwanie części obszaru lub zmianę przemocą konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje w porozumieniu z innymi osobami działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności”

Sprawca: Absalom
Ofiary: Dawid
Czas: ok. 970 r. p.n.e.
Miejsce: Hebron, Jerozolima
Motyw: przejęcie władzy

Wyrok: śmierć (por. 2 Sm 18,9–17)

Skrócony opis:
Absalom, syn króla Dawida, postanowił pozbawić ojca tronu i przejąć władzę nad Izraelem. Wiedział jednak, że najpierw musi zdobyć przychylność ludu. Przygotowywał się więc, by ostatecznie, po czterech latach, wyruszyć do Hebronu pod pretekstem złożenia ofiary Bogu. Na miejscu jednak obwołał się królem i rozpoczął obalenie rządów ojca i przejęcie Jerozolimy. Gdy ostatecznie dochodzi do starcia między wojskami Dawida a wojskami Absaloma, ten drugi ponosi klęskę i ginie z rąk Joaba, jednego z dowódców oraz jego giermków (por. 2 Sm 15–18).

Akta sprawy: 2 Sm 15,1–6; 18,6–7
„I stało się potem, że Absalom sprawił sobie powóz i konie oraz straż przyboczną złożoną z pięćdziesięciu mężów. Zwykł też był Absalom od wczesnego rana stawać na drodze przy bramie, a ilekroć jakiś człowiek miał sprawę sporną do rozstrzygnięcia na sądzie przez króla, Absalom przywoływał go do siebie i mawiał: Z którego miasta jesteś? A gdy ten odpowiadał: Z tego a tego plemienia izraelskiego jest twój sługa, wtedy Absalom mawiał do niego: Patrz! Twoja sprawa jest dobra i słuszna, ale nie ma u króla nikogo, kto by cię wysłuchał. Mawiał jeszcze Absalom: Gdyby to mnie ustanowiono sędzią w tej ziemi i gdyby do mnie przychodził każdy, kto ma sprawę sporną do rozstrzygnięcia, to wymierzyłbym mu sprawiedliwość. Gdy zaś ktoś podchodził do niego, aby mu się pokłonić, on wyciągał do niego rękę, brał go w objęcia i całował. Tak postępował Absalom z każdym Izraelitą, który szedł do króla na sąd, i pozyskiwał sobie serca mężów izraelskich”. (…) „Gdy tedy wyruszyło wojsko w pole, aby potykać się z Izraelem, rozgorzała bitwa w lesie efraimskim. Wojsko izraelskie zostało tam pobite przez zwolenników Dawida, poniesiona tam została w tym dniu wielka klęska – poległo dwadzieścia tysięcy”.

Facebook Comments